ŚWINKI MORSKIE - świnka morska - wszystko o świnkach morskich!

Szukaj na stronie

Idź do treści




HISTORIA ŚWINEK


Świnki morskie pochodzą z Ameryki Południowej, a dokładniej z Andów. Rdzennie zamieszkiwały więc obszar obecnego Peru, Brazylii, Paragwaju i Boliwii. Udomowione zostały przez Inków. Wykorzystywane były w celach spożywczych, i w lecznictwie. Obecnie dzikie świnki to rzadkość, choć można jeszcze je spotkać na terenie And. „Funkcja” świnki morskiej w Ameryce południowej wciąż ogranicza się głównie do ich konsumpcji. Jeżeli pojedziecie kiedyś do Peru, gdzie są szczególnie popularne, to w restauracjach unikajcie dań, zawierających słowo „cavia” w nazwie (łacińska nazwa świnki to cavia porcellus, co znaczy dosłownie: mała świnka norkowa).





Dzikie świnki nie dzielą się na rasy – to człowiek po udomowieniu świnek wyhodował kilka odmian tego gatunku. Dzikie osobniki mają krótkie gładkie futerko w jednej odmianie kolorystycznej – ubarwienie szarobrązowe zwane aguti. Są lepiej zbudowane od świnek udomowionych. Mają mocniejsze i dłuższe kończyny. Udomowione świnki są bardziej przysadziste i mniej zwinne od swoich dzikich przodków.


Do Europy świnki morskie przybyły w XVI wieku. Bardzo szybko zyskały popularność. Od początku wykorzystywane były jako zwierzątka domowe, później też jako zwierzęta laboratoryjne, choć zostały wyparte przez myszy i szczury, które lepiej się rozmnażają.

Angielska nazwa świnek ma źródło w ich ówcześnie wysokiej cenie jednej gwinei - guinea pig (dosłownie: świnka gwinejska). Polska nazwa: świnka morska, to zdeformowana nazwa pierwotna: świnka zamorska, która miała więcej sensu, istotnie świnki przybyły do Europy zza morza.


HISTORIA ŚWINEK | FIZJOLOGIA | OPIEKA | ZACHOWANIE | KONTAKT | ZAPRZYJAŹNIENI | Mapa witryny


Powrót do treści | Wróć do menu głównego